فریاد ما بود که در بغض عادل فرو خورده شد…

دیشب عادل بغض کرده و بود و مدام بهانه جویی می کرد تا دوربین را از صورت خود منحرف کند. انگار هزار سد ساخته بودند در راه گلویش؛ مبادا چیزی بگوید، مبادا نظام تضعیف و خون شهدا پایمال شود! حکایت دیشب برنامه نود از جنسی دیگر بود، میلیونها بیننده آن منتظر فوتبال نبودند و برعکس، یکی یکی بازی ها به انتظار نبرد آخر ورق زده می شدند. نبردی که یک سوی آن عادل بود به نمایندگی از میلیونها نفری که پرسشگری را حق خود می دانستند و سوی دیگر تربیت بدنی، به نمایندگی دولت و نظام و با خون مصادره شده شهدا! اینبار هم مثل همیشه حریف از پشت خنجر زد چون می دانست که نمی تواند حریف میلیونها بیننده باشد. اما هرچه کرد نتوانست صورت عادل فردوسی پور را حذف کند و فریاد ما را که بغضی شده بود در گلوی عادل…

عادل فردوسی پور دیشب به هیچ چیز رقبتی نداشت. نه به برنامه های معمول 90 و نه به پرسش های نصیری و نه حتی به دوربین. اما بی تاب بود برای دریافت میلیون ها اس ام اسی که خود گویای همه چیز بودند. بی تابی عادل را میشد از خبررسانی هایش در مورد اختلال در سیستم در عین همه بی رقبتی هایش فهمید. انتظاری که بیهوده بود و سیستم هم در اختلال باقی ماند تا گویای ذهن مختل شده دولت و نظامی باشد که تربیت بدنی و مخابرات دیشب به نمایندگی از آنها به مبارزه با ما آمده بودند. چه حرکت زیبایی کرد آخر برنامه که گفت سیستم فقط برای چند ثانیه کار می کرده و با اینکه آماری را جلویش گذاشته بودند حاضر به قرائت آن نشد که من و ما مسخره نشده باشیم.

عادل فردوسی پور عزیز، به سهم خودم از تو تشکر می کنم برای قبول این مسئولیت سنگین. همه ما می فهمیم که میشد خیلی راحت با یک تلفن و چاپلوسی همه مشکلات را به سبک ایران حل کرد و تازه جای خود را محکم تر هم کرد. ممنون که به سبک همه این سالها با ما همراه بودی و از همه اس ام اس هایی که هرگز به مقصد نرسیدند دفاع کردی. امیدوارم حالا که نوبت ماست بتوانیم آنطور که شایسته تو، نود و ورزش ایران است عمل کنیم.

پی نوشت: راهکار و طرح پیشنهاد بدید برای تداوم این حرکت

برچسب‌ها: 90, فردوسی پور, نود, نظام, سازمان تربیت بدنی